Yerimiz mi Yok? Vicdanımız mı?
- Ana Sayfa
- Yerimiz mi Yok? Vicdanımız mı?
İncelenmiş İçerik Klinik Ekip Tarafından Onaylandı
Bu içerik Moodist Psikiyatri Hastanesi'nin psikiyatri, nöroloji ve psikoloji uzmanlarından oluşan klinik ekibi tarafından incelenmiş ve onaylanmıştır. Güncel bilimsel literatür ile klinik pratiğe dayanmaktadır.
+8
Moodist Klinik Uzman Ekibi Psikiyatri · Nöroloji · Psikoloji
Bazen metrobüste…
Bazen metroda…
Kimi zaman otobüste, minibüste…
25 haftalık, 30 haftalık, 37 haftalık hamile bir kadın; doğuma sayılı günler kaldığı her hâlinden belli…
Ayakta yolculuk yapıyor.
Sosyal medyada gündem olan bir görüntü çok konuşuldu.
Belki denk gelmişsinizdir; hamile kadın kendini paylaştı ve yorumu görenlere bıraktı.
Etrafında onlarca kişi var.
Kimi telefonuna dalmış, kimi camdan dışarı bakıyor, kimi de göz göze gelmemek için başını çeviriyor.
Belki gerçekten fark etmeyenler vardır.
Fark edip görmezden gelenlerin sayısı kadar mı onu bilemiyorum…
Neden Böyle Olduk? Nerede Kaybolduk?
“Yaşlıya yer verilir, hamileye yardım edilir.” öğretisi bugün neden giderek daha az karşılık buluyor?
Günlük hayatın koşuşturması mı bizi değiştirdi, yoksa duyarlılığımızı mı kaybettik?
Acaba toplumsal değerlerimiz mi dönüşüyor?
Cevapları Moodist Psikiyatri ve Nöroloji Hastanesi Klinik Psikoloğu İlayda Kamçı’dan aldım.
Kamçı söze şöyle başladı:
“Asıl mesele, insanın karşısındaki kişi veya kişilerin ihtiyaçlarını fark edip etmediği ve fark ettiği hâlde kendisini bu durum içerisinde ne ölçüde sorumlu hissettiğidir. Birlikte yaşama tam bu küçük karşılaşmalarda görünür hâle gelir.”
Ve sanırım bu konuda sınıfta kalıyoruz.
Klinik Psikolog İlayda Kamçı:
“Yalnızca bireysel bir karakter problemi olarak değerlendirmek konuyu eksik ele almamıza yol açacaktır.Aynı davranışın toplumun farklı kesimlerinde giderek daha sık görülmesi, bireysel duyarsızlığın ötesinde bir durumdan söz etmemizi gerektirir.”
Duyarsız mıyız? Yoksa Yorgun mu?
Klinik Psikolog İlayda Kamçı:
“Psikolojide sorumluluğun kalabalık içinde dağılması olarak açıklanan bir kavram vardır. Ben de yoruldum”, “Neden hep ben kalkıyorum?” ya da “Başka biri yer versin” düşünceleri devreye girer. Kimse kendinde sorumluluk hissetmez. Kimsenin yer vermediği bir ortamda oturmaya devam etmek daha kolay hâle gelir. Bir kişinin ayağa kalkması ise başkalarının da davranışını değiştirebilir.”
Yani yardım davranışı, olumlu rol model olabilir.
Telefonlar Gelişti, Empati Küçüldü
Ekrana yaklaştıkça insandan uzaklaştık.
O ekrana sıkı sıkıya bağlandıkça, insanlığımızdan vazgeçmeye başladık.
İlayda Kamçı:
“Bazen telefon bilinçli bir kaçınma alanıdır. Sığınak sunar. Kalabalık, gürültü, yakın bedensel temas ve belirsizlik içinde insan, ekran aracılığıyla kendisine küçük ve kontrol edilebilir bir alan yaratır.”
Örf ve Adet Mazide Kalıyor
Uzun zaman oluyor o meşhur örf ve adetlerimizi terk edeli.
Elbette bunu maddi manevi tetikleyen nedenlerimiz var.
Dünya değişiyor.
Biz de öyle.
Artık bireyselleşmiş yaşam biçimi popüler.
İlayda Kamçı:
“Ekonomik belirsizlik, gelecek kaygısı, adaletsizlik hissi, yoğun çalışma temposu ve toplumsal kutuplaşma insanı psikolojik olarak daha savunmacı bir konuma taşıyabilir. Kendini sürekli tehdit altında hisseden kişi, kaynaklarını korumaya odaklanabilir. Parası, zamanı, enerjisi ve hatta oturduğu koltuk, kolayca vazgeçmemesi gereken sınırlı kaynaklara dönüşür. Bu durum duyarsızlığı mazur göstermez fakat duyarsızlığın nasıl üretildiğini anlamamıza yardımcı olur.”
Peki siyasi dilin yansımasını hiç düşündünüz mü?
“Sürekli çatışma, aşağılama ve düşmanlaştırma üzerinden kurulması kopuşu besler. Çünkü yukarıdan kullanılan dil, aşağıdaki gündelik ilişkilere sızar. İnsanlar birbirlerine tahammül etmek yerine birbirlerini yenmeye, susturmaya veya görmezden gelmeye başlar.”
Toplumsal Vicdanı Korumalıyız
Kültürel miras olan yapıları, köyleri, şehirleri nasıl koruma altına alıyorsak; toplumsal değerlerimizi de yaşatmalıyız…
Bu da evde başlıyor.
Klinik Psikolog İlayda Kamçı:
“Evde çalışanlara, yaşlılara, engelli bireylere ve dışarıda tanımadığımız insanlara nasıl davrandığımız, verdiğimiz bütün öğütlerden daha öğreticidir. Aile içinde çocuğun duygularının görülmesi de önemlidir. Kendi ihtiyacı sürekli küçümsenen bir çocuğun, başkasının ihtiyacını fark etmesini beklemek kolay değildir.”
Okulların görevi ise yalnızca akademik başarıyı artırmak olmamalı.
İlayda Kamçı:
“Yardım istemeyi ve yardım etmeyi öğreten sosyal-duygusal çalışmalar, eğitim sisteminin doğal bir parçası olmalı.“
Bireylere düşen görev ise:
“Basit ama daha önemlidir. Başını kaldırmak, çevresine bakmak ve gördüğü ihtiyaç karşısında sorumluluğu başka birine bırakmamak gerekir.”
Bir koltuk üzerinden ele aldık konuyu.
Ama asıl mesele koltuk değil.
Mesele, yanımızdaki insanı fark edebilmek…
Çünkü bir toplum, birbirine gösterdiği saygı, empati ve vicdanla ayakta kalabiliyor.
Kadınlar şiddete uğrarken, çocuklar zorbalık yaparken, her gün cinayetler işlenirken; birileri izleyici sırasından bakarken romantik mi düşünüyorum bilmiyorum ama işin temeline inmeden engelleyemeyeceğiz.
O nedenle basitten başlayalım…
Toplu taşımada yardıma ihtiyacı olana yer verelim.
Okudunuz siz de; bu küçük hareket, bir insanın yükünü hafifletmenin ötesinde, toplumun hâlâ birbirini gözettiğini gösteren güçlü bir mesaj.
Geleceğe dair umut yaratalım.
En çok da buna ihtiyacımız yok mu şimdilerde?
Siz ne düşünüyorsunuz?
Yerimiz mi yok, vicdanımız mı?
Kaynakça
https://www.nefes.com.tr/yazarlar/damla-turgutlu-soybas/yerimiz-mi-yok-vicdanimiz-mi
Bu içerik faydalı oldu mu?Görüşünüz içeriklerimizi geliştirmemize yardımcı olur.
🙏
Geri bildiriminiz için teşekkürler!
Konuyla ilgili uzman desteği almak ister misiniz?
Görüşlerinizi bizimle paylaşın
Hangi konuda daha fazla bilgi almak isterdiniz? Geri bildiriminiz içeriğimizi geliştirmemize katkı sağlar.
Teşekkürler, WhatsApp açılıyor!
Mesajınız hazırlandı. Göndermek için WhatsApp'tan onaylayın.
Moodist Psikiyatri Hastanesi · İçerik kalitesi için geri bildiriminiz değerlidir
